Co?
Spotkanie dyskusyjne z cyklu Salon Wilniuka” pt. „Europejska architektura Wilna: prawda czy mit?”
Gdzie?
Dom Kultury Polskiej w Wilnie, restauracja „Pan Tadeusz",  ul. Naugarduko 76
Kiedy?
15 sierpnia, sobota, godz. 15.00

Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, obowiązuje rejestracja

Tysiące turystów odwiedza Wilno, aby podziwiać piekne położenie miasta oraz jego architekturę. Właśnie barokowe Wilno, uważane jest jako najdalej na wschód położony przykład kultury Zachodniej Europy. Czy tak jest naprawdę, jaką rolę spełniało Wilno w Europie? Oto pytania, na które pomoże nam odpowiedzieć świetny znawca wileńskiego baroku doc. dr hab. Andrzej Józef Baranowski.

 

Doc. dr hab. Andrzej Józef Baranowski

Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego – 1974 ukończył studia w zakresie historii, a w 1978 w zakresie historii sztuki uzyskując dyplomy  magistra obu specjalności. W latach 1980-1984 pracownik naukowo-dydaktyczny na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1984 pracownik naukowy w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk na stanowiskach asystenta, adiunkta, a obecnie docenta. Członek Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN. 
Uczestniczył  w kilkudziesięciu Konferencjach i Sesjach naukowych w Kraju i za granicą, m.in: w dorocznych Sesjach Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Łańcucie (1978), Łodzi (1979), Lublinie (1985), Warszawie (1997). W 1983 roku wystąpił z referatem na XXV Międzynarodowym Kongresie Historyków Sztuki w Wiedniu, 1995 w Courtauld Institute of Art London University w Londynie, a w ramach współpracy Instytutu Sztuki z krajami ościennymi, wygłaszał referaty na konferencjach w Grodnie (1988), Mińsku (1988), Olesku koło Lwowa (1989), Kijowie (1990), Wilnie (1992), Rydze (1994), oraz w University of East Anglia w Norwich (1999). W 2006 roku wystąpił na Międzynarodowej Konferencji we Wrocławiu poświeconej sztuce Czech i Śląska oraz w Lubiążu na Sesji zorganizowanej z okazji 300-lecia śmierci Michaela Wilmanna. W 2007 roku uczestniczył z referatami  w Międzynarodowej Konferencji w Pradze poświeconej problematyce Śląska,  w Wilanowie na temat The Baroque Villa, Suburban and Country residences, c. 1600-1700., oraz Sesji na Uniwersytecie Warszawskim poświeconej Kulturze artystycznej Warszawy od średniowiecza do współczesności. Aktualnie przygotowuje pracę poświeconą problematyce architektury barokowej w krajach Europy Środkowej. W 2008 roku uczestniczył w charakterze referenta na Sesjach, które odbyły się m.in na Zamku Królewskim w Warszawie na temat  Polska i Europa, oraz w Wilnie (listopad) poświeconej Kulturze artystycznej Wielkiego Księstwa Litewskiego w okresie nowożytnym, zorganizowanej przez Instytut Sztuki i Kultury w Wilnie.
W latach 1984-1992 redaktor naukowy 11- tomowej  edycji pt. Materiały do dziejów rezydencji Romana Aftanazego, oraz tomu prac z materiałami Ogólnopolskiej Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki pt. Sztuka „pograniczy” Rzeczypospolitej w okresie nowożytny, którą zorganizował w 1997 roku.
Zakres badań:
Historia sztuki nowożytnej
Tradycja średniowieczna
Relacje artystyczne na terenach Europy Środkowej
Związki historii i historii sztuki.


Opublikował około 70 prac ( w tym dwie książki) postaci artykułów i recenzji w kraju i za granicą.
Książki
 - Koronacje wizerunków Maryjnych w czasach baroku. Zjawisko kulturowe i artystyczne. (The coronation of Miraculous Images of the Holy Madonna in Poland in Baroque times. A cultural and artistic phenomenon)   235 ss + 250 ilustracji, (streszczenie angielskojęzyczne). ARX REGIA. Ośrodek Wydawniczy Zamku Królewskiego w Warszawie. Warszawa 2003.
 - Miedzy Rzymem a Wilnem. Magnackie fundacje sakralne w Wielkim Księstwie Litewskim czasów kontrreformacji na tle polityki dynastycznej w Europie Środkowej. (Between Rome and Wilna. Aristocratic sakral foundations in the Grand Duchy of Lithuania durin the Counterreformation in the context of dynastic politics in Central Europe) 330 ss + 251 ilustracji, ( streszczenie angielskojęzyczne). Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2006

Komentarze (1)Add Comment
0
...
Napisane przez Hanna, czerwiec 22, 2009
Wielce obiecujaca impreza. Z naszej licznej rodziny wielenskiej i podwilenskiej, jak i z rodziny mego meza pochodzcej ze Zmudzi tak naprawde w Polsce pozostalam tylko ja.Potomkowie tych rodzin przebywaja w USA i w Brazylii. Napisze do nich, moze beda zainteresowani poznaniem miejsc swoich korzeni. Moj ojciec wspolpracownik przedwojennego SLOWA, juz nie zyje, nie zyje rowniez moja matka urodzona i wychowana w Wilnie. Oboje musieli je w 1945 r. opuscic, rowniez babcia moi wujowie i liczne`ciotki. Jeden z wujow udal sie w kierunku wschodnim. Ale wszyscy oni bardzo tesknili za Wilnem. Moj dziadek mial w Gdansku spakowana dwukolke w latach 50 ub. stulecia i czekal na otwarcie granicy aby mogl wrocic do swego ukochanego miasta.Bywalam w Wilnie, bo jak ze by inacze. Bylam rowniez z moim mezem w Powyrwiciu na Zmudzi, gdzie stal i stoi piekny w swojej formie dworek. Jestem bardzo wyczulonana na wszelkie "wypedzenia" - na ten temat robilam filmy dokumentalne. Zarowno o wypedzeniu Niemcow jak i Polakow i Rosjan ze swoich ojczystych stron do wowczas opustoszalych Prus Wschodnich -Kalinigradzkiej oblasti.Niemcow, ktrorzy pozostali filmowalam w Klajpedzie. W drodze powrotnej juz nie zdazylam do Wilna. Nie moge teraz powiedziec czy przyjade na calosc spotkania, czy tylko na 3 dni. I ile osob, tych ktore maja swoje korzenie i tych , ktorzy ich nie posiadaja ale bardzo by chcieli poznac moje miasto ze mna przyjedzie. Miedzy innymi moja przyjaciolka polsko-zydwoskiego pochodzenia, wychowana w Austrii juz byla raz pod Wilnem w polskim srodowisku z reportazem. I moze trojka przyjol niemieckich. Tez z branzy filmu dokumentalnego.
pozdrawiam
Do kiedy i do kogo moge sie zglosic, gdy otrzymam od nich ok
Hanna

Napisz Komentarz
smaller | bigger

busy