Co?
Noc polskiej animacji
Gdzie?
Skwer K. Sirvydasa przy ul. Didžioji
Kiedy?
11 sierpnia, wtorek, godz. 21.30
1. Dom (1958)
(czas trwania 10,57 min)
Reżyseria Jan Lenica, Walerian Borowczyk
Zdjęcia: Antoni Nurzyński
Muzyka: Włodzimierz Kotoński
W filmie animowanym możemy zobaczyć cały szereg scen, dziejących się w jednym czasie, w jednym miejscu (dom wielomieszkaniowy). W pewnym momencie ożywa peruka i wypija mleko z butelki, w innym kącie walczą dwaj szermierzy z fotografii, w drugim pokoju kobieta całuje głowę manekina.
2. Zmiana warty (1958)
(czas trwania 7,42 min)
Reżyseria: Halina Bielińska, Włodzimierz Haupe
Scenariusz: Halina Bielińska, Włodzimierz Haupe
Zdjęcia: Aleksander Lipowski
Scenografia: Halina Bielińska
Muzyka: Zbigniew Turski
Kierownictwo produkcji: Waldemar Wojtczak
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Pudełko zapałek. Zapalane rzucają światło i cienie, ale dają też efekty dźwiękowe. Scena rodzącej się miłości między Księżniczką i Wartownikiem, ale jeden nieuważny ruch i wszystko ulega spopieleniu. Napis końcowy: "palenie zabronione".
3. Szkoła (1958)
(czas trwania 6,38 min)
Reżyseria: Walerian Borowczyk
Scenariusz: Walerian Borowczyk
Zdjęcia: Walerian Borowczyk
Muzyka: Andrzej Markowski
Kierownictwo produkcji: Walerian Wojtczak
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Obsada aktorska: Bronisław Stefanik
Animowane fotografie z elementami animacji rysunkowej. Pokaz wojskowego drylu. Aleksander Jackiewicz pisał ("Film" 27/1967): "znakomita przypowieść robiona techniką animowanych fotogramów - o człowieku, musztrze i wojsku: opowieść o człowieku - robocie, zawsze gotowym, złożonym z munduru i karabinu, zmontowanym z samych celowych ruchów".
4. Labirynt (1961)
(czas trwania 14,14 min)
Reżyseria: Jan Lenica
Asystent reżysera: Wacław Krukowski
Scenariusz: Jan Lenica
Zdjęcia: Antoni Nurzyński
Asystent operatora: Krzysztof Tyszkiewicz
Opracowanie plastyczne: Jan Lenica
Muzyka: Włodzimierz Kotoński
Realizacja: Eugeniusz Rudnik
Dźwięk: Jan Radlicz
Montaż: Ludmiła Godzjaszwili
Kierownictwo produkcji: Magdalena Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Autorski film, zrealizowany metodą wycinanki, mieszczący się w filozoficzno-refleksyjnym nurcie polskiej szkoły animacji lat sześćdziesiątych.
Człowiek ze sztucznymi skrzydłami ląduje w labiryncie dziwnego miasta, spotyka hybrydyczne, groźne i fascynujące jednocześnie postacie. Uciekając - ginie w walce ze skrzydlatymi potworami.
5. Igraszki (1962)
(czas trwania 6,55 min)
Realizacja: Kazimierz Urbański
Muzyka: Andrzej Markowski
Produkcja: Studio Filmów Lalkowych (Tuszyn)
6. Czerwone i czarne (1963)
(czas trwania 6,24 min)
Reżyseria: Witold Giersz
Asystent reżysera: Ryszard Słapczyński
Scenariusz: Witold Giersz, Tadeusz Kowalski, Andrzej Lach
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Opracowanie plastyczne: Witold Giersz
Animacja: Witold Giersz
Muzyka: Waldemar Kazanecki
Dźwięk: Jan Radlicz
Kierownictwo produkcji: Teresa Kowal
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Po trzech latach od realizacji głośnego "Małego westernu", Witold Giersz powrócił do użytej tam po raz pierwszy techniki swobodnego malowania postaci pędzelkiem na celuloidach bez stosowania okonturowań (mniej więcej w tym samym czasie, zupełnie niezależnie, podobną metodę zastosował George Dunning w filmie "Flying Man"). "Czerwone i czarne" okazało się być jeszcze większym sukcesem niż wielokrotnie nagradzany Western. Zasługa to, jak wydaje się, nie tylko znakomitej plastyki, ale i pomysłowego wykorzystania znanej skądinąd konwencji, w której animator sam pokazuje się na ekranie i prowadzi grę z rysowanymi przez siebie postaciami. "Czerwone i czarne" to utwór nie tylko piękny wizualnie i znakomicie animowany, ale, co rzadkie w polskiej animacji, niezwykle lekki i skrzący się niewymuszonym humorem.
7. Fotel (1963)
(czas trwania 5,37 min)
Realizacja: Daniel Szczechura
Scenariusz: Emil Saski, Daniel Szczechura
Zdjęcia: Wacław Fedak
Muzyka: Włodzimierz Kotoński
Dźwięk: Mieczysław Janik
Kierownictwo produkcji: Tadeusz Kowalski
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Historia walki o władzę opowiedziana za pomocą genialnie prostych środków graficznych. Gdzieś w kolumnowej sali pewnego monumentalnego gmachu odbywa się ważne zebranie. Jedno miejsce przy stole prezydialnym jest puste. Zasiądzie przy nim ten, kto użyje lepszego fortelu, by się do niego dostać. Wszystkie chwyty z podstawianiem nogi przeciwnikom dozwolone. Rozgrywka o tytułowy fotel ukazana jest z lotu ptaka: walczące ludziki przypominają ruchliwe, abstrakcyjne kółka, zbijające się w gromadki lub rozpierzchające na różne strony.
8. Klatki (1966)
(czas trwania 7,27 min)
Reżyseria: Mirosław Kijowicz
Asystent reżysera: Hanna Jagoszewska
Scenariusz: Hanna Jagoszewska, Mirosław Kijowicz
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Scenografia: Mirosław Kijowicz
Muzyka: Krzysztof Komeda
Dźwięk: Jan Radlicz
Kierownictwo produkcji: Magdalena Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Mirosław Kijowicz z ogromną konsekwencją powracał w swoich prostych filmach do jednego tematu: stosunku jednostki wobec systemu. Czasem jest to beztroski uczestnik manifestacji politycznej (Sztandar), czasem niewolnik we władzy pana (Młyn), innym znów razem kukła, w którą życie tchnął jej twórca (Wiklinowy kosz). Należące do tego nurtu "Klatki" zdobyły najwięcej nagród na międzynarodowych festiwalach zapewne ze względu na przejrzystość układu między ofiarą i katem, w tym przypadku więźniem i strażnikiem.. O wielkości filmu decydowała jednak pointa, ukazująca iluzoryczność każdej władzy. Czy ten, komu wydaje się, że ją posiada jest naprawdę wolny?
9. Wszystko jest liczbą (1966)
(czas trwania 7,32 min)
Reżyseria: Stefan Schabenbeck
Scenariusz: Stefan Schabenbeck
Zdjęcia: Stefan Schabenbeck
Współpraca operatorska: Stefan Dorożyński
Opracowanie plastyczne: Stefan Schabenbeck
Animacja: Stefan Schabenbeck
Muzyka: Zofia Stanczewa
Dźwięk: Mieczysław Janik
Opieka artystyczna: Jerzy Kotowski
Kierownictwo produkcji: Andrzej Jóźwikiewicz
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Jeden z najbardziej błyskotliwych debiutów w historii animacji stał się początkiem równie spektakularnej, co krótkiej kariery. Stefan Schabenbeck zrealizował w ciągu pięciu lat sześć filmów, z których niemal wszystkie zdobyły po kilka festiwalowych nagród. Wszystko jest liczbą to opowieść o buncie człowieka przeciwko dominacji cyfr. Walka ta z góry skazana jest na niepowodzenie. Bohater w końcu poddaje się i zamienia w jedynkę. Od tej pory będzie już kroczyć w pierwszym szeregu... Krytycy podkreślali pokrewieństwo filmu z Lenicy, a nawet rozgrywającym się wyłącznie w świecie arytmetyki filmem McLarena Rythmetic. Wydaje się jednak, że jeśli już mielibyśmy szukać związków duchowych Schabenbecka z innym znanym twórcą, to byłby nim Saul Steinberg.
10. Koń (1967)
(czas trwania 6,04 min)
Realizacja: Witold Giersz
Scenariusz: Witold Giersz
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Muzyka: Kazimierz Serocki
Dźwięk: Jan Radlicz
Kierownictwo produkcji: Teresa Kowal
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Wolny koń zwycięża w pojedynku z usiłującym go ujarzmić człowiekiem.
11. Schody (1968)
(czas trwania 7,24 min)
Realizacja: Stefan Schabenbeck
Zdjęcia: Henryk Ryszka
Asystent operatora: Stanisław Kucner
Animacja: Marian Kiełbaszczak
Muzyka: Zofia Stanczewa
Dźwięk: Mieczysław Janik
Kierownictwo produkcji: Marian Sitek
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Metafora ludzkiego losu. Człowiek wspinający się po niezliczonej ilości stopni schodów, w efekcie sam zamienia się w następny.
12. Podróż (1970)
(czas trwania 6,22 min)
Realizacja: Daniel Szczechura
Zdjęcia: Wacław Fedak
Muzyka: Eugeniusz Rudnik
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Groteska filmowa.
13. Syn (1970)
(czas trwania 9,42 min)
Realizacja: Ryszard Czekała
Scenariusz: Ryszard Czekała
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Muzyka: Marian Pawlik
Kierownictwo produkcji: Magdalena Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (oddział w Krakowie)
Syn zapomina o starych rodzicach, którzy bardzo za nim tęsknią.
14. Apel (1970)
(czas trwania 7,11 min)
Realizacja: Ryszard Czekała
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Dźwięk: Ryszard Sulewski
Kierownictwo produkcji: Magdalena Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (oddział w Krakowie)
Czy w filmie animowanym można podejmować tematy zarezerwowane tradycyjnie dla filmu dokumentalnego i fabularnego? Czy można w tym w tym medium oddać piekło życia za drutami hitlerowskiego obozu? Ryszard Czekała udowodnił, że tak. O jego wczesnych filmach mówiono zresztą, że są jak filmy aktorskie. Wśród nich miejsce szczególne zajmuje "Apel" - historia, jakich zapewne wiele zdarzyło się podczas drugiej wojny światowej: grupa bezbronnych więźniów obozu koncentracyjnego zostaje rozstrzelania za niesubordynację podczas codziennego apelu. Siłą tego przejmującego filmu jest jego wyrazista, surowa, czarno-biała plastyka realistyczna, ale daleka od naturalizmu.
Film nawiązuje do dramatów okresu okupacji hitlerowskiej. Gestapowiec dręczy stojących na apelu więźniów obozu koncentracyjnego. Nieustannie rzuca komendy: "Padnij! Powstań!". Człowiek, który się sprzeciwił, zostaje natychmiast zastrzelony. Wtedy powstają pozostali więźniowie. Giną. Ostał się jeden, który skulił się, gdy inni stali. Podnosi się na rozkaz i również ginie.
15. Droga (1971)
(czas trwania 4,23 min)
Reżyseria: Mirosław Kijowicz
Asystent reżysera: Hanna Jagoszewska
Scenariusz: Wojciech Krukowski
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Opracowanie plastyczne: Mirosław Kijowicz, Wojciech Krukowski
Muzyka: Bohdan Mazurek
Montaż dźwięku: Ryszard Sulewski
Kierownictwo produkcji: Magdalena Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Międzynarodowy sukces Drogi (1971) Kijowicza powtórzony został później jedynie przez najlepsze filmy Ryszarda Czekały, Jerzego Kuci i Piotra Dumały. Zaczęto mówić o Polskiej Szkole Animacji, zwanej też "filozofującą", jako że jej specjalnością stał się żart z głębszym, uniwersalistycznym podtekstem. Tak się przynajmniej mówiło, chociaż w istocie podtekst ten często dotyczy¸ bardzo konkretnej, socjalistycznej rzeczywistości. To umowna forma nadawała mu polor uniwersalnej metafory.
16. Zupa (1974)
(czas trwania 8,16 min)
Reżyseria: Zbigniew Rybczyński
Scenariusz: Zbigniew Rybczyński
Zdjęcia: Zbigniew Rybczyński
Muzyka: Eugeniusz Rudnik (Studio Eksperymentalne PR)
Dźwięk: Mieczysław Janik
Montaż: Barbara Sarnocińska
Kierownictwo produkcji: Tadeusz Strąk
Współpraca: Janina Dychto, Ignacy Goncerz, Wojciech Jastrzębowski, Janusz Olszewski, Wanda Rybczyńska, Zygmunt Smyczek, Andrzej Teodorczyk
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Wystąpił (-a, -li): Grażyna Kreusch, Marek Kreusch
Utrzymana w tonacji filozoficznej groteski refleksja na tematy egzystencjalne w kontekście współczesnej cywilizacji.
„Zupa” jest wyrazem frustracji i wściekłości nieprawdopodobnie twórczego, nieskrępowanie myślącego artysty, żyjącego w śmiertelnie przytłaczającym środowisku:
„To film o moim życiu, o mojej sytuacji w owym czasie - mówi Rybczyński - Właśnie się ożeniłem, mieszkałem w Warszawie. Trzy razy w tygodniu jeździłem do Łodzi, gdzie pracowałem jako reżyser, operator, scenarzysta i twórca efektów specjalnych”.
17. Bankiet (1976)
(czas trwania 8,16 min)
Reżyseria: Zofia Oraczewska
Scenariusz: Zofia Oraczewska
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Asystent operatora: Andrzej Osiecki
Scenografia: Zofia Oraczewska
Animacja: Jan(usz) Skorża
Muzyka: Jacek Ostaszewski
Dźwięk: Nikodem Wołk-Łaniewski
Montaż dźwięku: Ryszard Sulewski
Montaż: Hanna Michalewicz
Kierownictwo produkcji: Teresa Kowal
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Satyra na współczesne społeczeństwo konsumpcyjne.
18. Refleksy (1979)
(czas trwania 6,20 min)
Reżyseria: Jerzy Kucia
Asystent reżysera: Marek Pieniążek
Scenariusz: Jerzy Kucia, Ewa Gołogórska
Zdjęcia: Krzysztof Stawowczyk
Asystent operatora: Marek Dumnicki
Opracowanie plastyczne: Jerzy Kucia
Animacja: Jerzy Kucia, Marek Pieniążek
Muzyka: Krzysztof Suchodolski
Montaż: Maria Ireno
Kierownictwo produkcji: Halina Kramarz
Produkcja: Studio Filmów Animowanych (Kraków)
Sugestywna refleksja nad sensem bytu, przemijaniem. Po pełnych trudu zmaganiach z kokonu wydobywa się owad. Niespodziewanie zostaje zaatakowany przez innego owada. Rozpoczyna się walka na śmierć i życie. Owady staczają się do kałuży. Zbliza się człowiek. Gdy odejdzie - pozostaną po nim ślady butów i przydeptane, splecione w śmiertelnym uścisku owady.
19. Ostry film zaangażowany (1979)
(czas trwania 7,25 min)
Realizacja: Julian Józef Antonisz
Asystent reżysera: Danuta Zadrzyńska
Reprojekcja: Krzysztof Stawowczyk, Marek Dumnicki
Muzyka: Julian Józef Antonisz
Śpiew: Aniela Jaskólska
Kierownictwo produkcji: Halina Kramarz
Produkcja: Studio Filmów Animowanych (Kraków)
Film rysowany i malowany na taśmie filmowej, przedstawiający zabawną opowieść o upadku życia kulturalnego z powodu. . . likwidacji starych kiosków ulicznych oklejanych plakatami, dzięki którym można było dowiedzieć się o terminach imprez kulturalnych...
20. Tango (1980)
(czas trwania 7,54 min)
Realizacja: Zbigniew Rybczyński
Współpraca: Janina Dychto, Andrzej Teodorczyk, Andrzej Strąk, Janusz Olszewski, Zygmunt Smyczek, Wiesław Nowak, Halina Krajewska
Muzyka: Janusz Hajdun
Dźwięk: Mieczysław Janik
Montaż: Barbara Sarnocińska
Efekty dźwiękowe: Zygmunt Nowak
Kierownictwo produkcji: Ryszard Okuński, Ignacy Goncerz
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Na zrealizowane w 1980 r. "Tango" Zbigniewa Rybczyńskiego od razu spadł deszcz nagród: Grand Prix i nagroda publiczności na festiwalach we francuskim Annecy i w hiszpańskim mieście Hueska, Grand Prix i nagroda FIPRESCI w Oberhausen, nagroda główna festiwalu filmów krótkometrażowych w Krakowie, wyróżnienie jury za nowatorstwo techniczne oraz nagroda publiczności w Ottawie oraz nagroda dla najlepszego filmu animowanego w fińskim Tamperee. Ukoronowaniem tego triumfalnego pochodu był przyznany "Tangu" w 1983 r. Oscar dla najlepszego krótkometrażowego filmu animowanego. Jego autor przebywał już wówczas od dwóch lat za granicą. Stan wojenny zastał go w Austrii, gdzie poprosił o azyl. Oscar otworzył mu drogę za ocean, dokąd przeniósł się wraz z rodziną. Tam założył swoje własne studio produkcyjne, Zbig Vision, w którym realizował, jako pierwszy twórca na świecie, filmy wideo w technice wysokiej rozdzielczości. Rybczyński wciąż eksperymentuje z materią sztuk wizualnych, korzysta z najnowocześniejszych technologii elektronicznych, skutecznie przełamując bariery oddzielające tradycyjnie rozumianą twórczość filmową od wideo artu. W swoich późniejszych filmach artysta korzysta ze skonstruowanego przez siebie systemu komputerowego sterowania kamerą. Dzięki temu, jak również dzięki technice blue box i komputerowej obróbce obrazu, może nagrywać poszczególnych aktorów, tło, scenografię, rekwizyty i łączyć to wszystko w jedną wspólną całość. Uzyskuje w ten sposób efekty niemożliwe przy tradycyjnym sposobie filmowania.
W skąpo umeblowanym pokoju (łóżko, stół, krzesło, kołyska) pojawiają się po kolei wszystkie postacie-fetysze Rybczyńskiego: chłopczyk z balonikiem, para miłosna, stara dama, pies, pijak, sportowiec, naga dziewczyna i t.d. Dzika wyliczanka: co najmniej 30 osób opętanych wykonywaniem w kółko tych samych zadań, stale krzyżujących się ze sobą i nigdy się nie spotykających. I kiedy jedna z osób próbuje włączyć światło, pada porażona prądem z wielkim, komicznym krzykiem. Finał: stopniowe i niedostrzegalne znikanie wszystkich osób; pozostaje tylko stara dama w czerni, która budzi się z dziwnego snu.
Próbowano odczytywać "Tango" na różne sposoby: dla jednych był to widomy znak naszej życiowej stagnacji, bezmyślnej nudy, jałowości codziennej egzystencji. Zaabsorbowani własnymi czynnościami, nie dostrzegamy bliźnich, izolujemy się w swych poczynaniach, odgradzamy warstwą samotności. Według odmiennych interpretacji to z kolei rozpaczliwe wołanie o chwilę intymności, spokoju, samotności w świecie, w którym jesteśmy skazani na ciągłe przebywanie z innymi. W jednym i w drugim przypadku rzeczywistość jest sprowadzona w wymiar absurdu i groteski, stanowi surrealistyczną wizję przesyconą humorem spod znaku Witkacego.
21. Portret niewierny (1981)
(czas trwania 7,42 min)
Reżyseria: Ewa Bibańska
Scenariusz: Ewa Bibańska
Zdjęcia: Zbigniew Sokalik
Projekty plastyczne: Ewa Bibańska
Animacja: Ewa Bibańska
Muzyka: Jan Kanty Pawluśkiewicz
Współpraca: Jan Freda, Bogumiła Kłopotowska, Dorota Barczyk, Bożena Szypulska, Paweł Kwiek, Tadeusz Maciaszczyk, Grzegorz Denys, Teresa Oziemska
Produkcja: Wytwórnia Filmów Oświatowych (Łódź)
Połówka ludzkiej twarzy robi wszystko, by odnaleźć swoja drugą część.
22. Solo na ugorze (1981)
(czas trwania 7 min)
Reżyseria: Jerzy Kalina
Scenariusz: Jerzy Kalina
Zdjęcia: Jan Tkaczyk
Asystent operatora: Andrzej Osiecki
Scenografia: Jerzy Kalina
Animacja: Jan(usz) Skorża
Muzyka: Bohdan Mazurek
Dźwięk: Witold Popkiewicz
Montaż dźwięku: Ryszard Sulewski
Montaż: Hanna Michalewicz
Kierownictwo produkcji: Magda Mazanowska-Barycz
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Film animowany kombinowany. Przewrotna opowieść o rolniku, którego żmudnej orce towarzyszy patetyczna pieśń z czasów stalinowskich.
23. Czarny kapturek (1983)
(czas trwania 5,17 min)
Reżyseria: Piotr Dumała
Scenariusz: Piotr Dumała
Zdjęcia: Grzegorz Świetlikowski
Animacja: Piotr Dumała
Muzyka: Janusz Hajdun
Dźwięk: Mieczysław Janik
Montaż: Henryka Sitek
Współpraca: Ewa Głodek, Ewa Stańczuk, Kazimierz Grzegorczyk, Wiesław Nowak
Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For
Z chatki wychodzi chłopczyk, zakłada kapturek i idzie z koszyczkiem w las. Po drodze zjada i niszczy kwiaty. Spotkawszy ogromnego wilka , również go zjada. Do leżącego na ziemi podchodzi myśliwy. Wilk wydostaje się z chłopca i zjada myśliwego, po czym udaje się do pobliskiego domu, ale tam zabija go mężczyzna. Znalazłszy w brzuchu wilka czarny kapturek chłopczyk, popełnia harakiri. Z wnętrza wilka wydostaje się myśliwy. Biegnie przez las i znów dostrzega wilka, który podchodzi do położonego na wzgórzu domku, zagląda przez okno, wskakuje do środka i i rzuca się na spoczywającą w łóżku nagą kobietę. Jego zamiary nie są jednak krwiożercze.
24. Łagodna (1985)
(czas trwania 11 min)
Reżyseria: Piotr Dumała
Asystent reżysera: Anna Łencka
Scenariusz: Piotr Dumała
Zdjęcia: Barbara Stankiewicz
Współpraca operatorska: Andrzej Kurek
Opracowanie plastyczne: Piotr Dumała
Animacja: Piotr Dumała, Wojciech Wojtkowski
Muzyka: Zygmunt Konieczny
Dźwięk: Zdzisław Siwecki
Efekty dźwiękowe: Wiesław Nowak
Montaż: Hanna Michalewicz
Kierownictwo produkcji: Zofia Karska
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Lektor: Wojciech Duryasz
Niezwykła wizja opowiadania Fiodora Dostojewskiego, sugestywne studium zazdrości i nienawiści, podkreślone zastosowaniem interesującej techniki malarskiej i przejmującą muzyką Zygmunta Koniecznego.
25. Wyścig (1989)
(czas trwania 6,03 min)
Reżyseria: Marek Serafiński
Asystent reżysera: Krystyna Gutkowska
Scenariusz: Marek Serafiński
Zdjęcia: Jan Maciej Ptasiński
Asystent operatora: Adam Dąbrowski
Scenografia: Marek Serafiński
Animacja: Marek Serafiński
Muzyka: Janusz Grzywacz
Dźwięk: Roman Błocki
Montaż: Hanna Michalewicz
Asystent montażysty: Anna Ewert
Kierownictwo produkcji: Jolanta Sobczak
Produkcja: Studio Miniatur Filmowych (Warszawa)
Rowerzyści biorący udział w wyścigu, różnymi możliwymi sposobami starają się dążyć do zdobycia jak największych dóbr wszelkiego rodzaju.
26. Strojenie instrumentów (2000)
(czas trwania 15,18 min)
Reżyseria: Jerzy Kucia
Scenariusz: Jerzy Kucia
Współpraca scenariuszowa: Agnieszka Kucia
Zdjęcia: Janusz Wierciak
Opracowanie plastyczne: Jerzy Kucia
Animacja: Jewgienij Siwakoń, Jerzy Kucia, Krystyna Golędzinowska, Wojciech Sobczyk
Muzyka: Wadim Chrapaczow
Współpraca produkcyjna: Anna Kempys, Ryszard Paluszewski, Jarosław Tochowicz
Współpraca: Ewa Gołogórska, Olaf Cirut, Katarzyna Wojtyga, Janusz Antosz, Jacek Wrzesiński, Agnieszka Kucia, Anna Burlikowska, Katarzyna Dobosz
Producent wykonawczy: Jerzy Kucia
Produkcja wykonawcza: Jerzy Kucia Produkcja Filmów
Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa (dla Programu 2), Agencja Produkcji Filmowej, Jerzy Kucia Produkcja Filmów
Film pokazuje względność zdarzeń - faktów, niestałość sytuacji i odczuć. Wyeksponowana jest rola przypadku, będącego nie tylko elementem zabawowym, ale przede wszystkim dramatyczną przypadkowością życia. Zdarzenia przedstawione są w formie "symfonii obrazowo-dźwiękowej".
27. Katedra (2002)
(czas trwania 6,20 min)
Reżyseria: Tomasz Bagiński
Scenariusz: Tomasz Bagiński
Opracowanie plastyczne: Tomasz Bagiński
Muzyka: Adam Rosiak
Realizacja nagrań muzyki: Kuba Pietrzak
Reżyseria dźwięku: Bartłomiej Woźniak
Imitacja dźwięku: Jan Woźniak
Nagranie dźwięku: Post Meridian
Produkcja: Jarek Sawko, Piotr Sikora, Platige Image
Głosy: Jola Rzebuska, Maria Kucharska, Marcin Jaskowski, Piotr Widlarz
Utrzymana w konwencji onirycznej impresji historia człowieka, który przybywa do tajemniczej, niedokończonej katedry. Gdy pada na nią światło z olbrzymiego słońca, budowla niespodziewanie ożywa. Praca nad "Katedrą" zajęła jej twórcy niemal trzy lata: od września 1999 r. do kwietnia 2002. Tomasz Bagiński, młody białostocczanin, niedoszły student ASP i "niedokończony" architekt (rzucił studia po trzech latach), tworzył film w wolnych chwilach w firmie Platige Image, w której na co dzień pracuje i która specjalizuje się w efektach specjalnych oraz animacji na potrzeby reklamy i kina. Inspiracją dla niego stało się opowiadanie Jacka Dukaja, cenionego autora literatury fantasy, ale widać tam również wpływy malarstwa Zdzisława Beksińskiego, Fernanda Legera i Rembrandta, architektury gotyku i budowli Antonio Gaudiego. Od premiery latem 2002 r. "Katedra" zebrała szereg wyróżnień, m.in. główną nagrodę na prestiżowych targach Siggraph w San Antonio, co automatycznie uprawniło ją do ubiegania się o Oscara. Fachowcy od grafiki komputerowej uznali ją za perłę w dziedzinie animacji, a amerykańskie Studio Walta Disneya zwróciło się do autora z prośbą o możliwość prezentowania filmu na seminariach dla grafików jako filmu instruktażowego. Ostatecznie film statuetki nie zdobył, ale jego autor udowodnił, że jest twórcą bardzo zdolnym i na pewno jeszcze sięgnie po najwyższe artystyczne trofea.
28. Ichthys (2005)
(czas trwania 15,03 min)
Reżyseria: Marek Skrobecki
Scenariusz: Antoni Bańkowski
Zdjęcia: Mikołaj Jaroszewicz
Transfer: Śmietanka i Syn
Projekty plastyczne: Marek Skrobecki
Animacja: Adam Wyrwas
Muzyka: Wojciech Lemański
Wykonanie muzyki: Mark Caudle (solo na violi da gamba), All Antico (zespół wokalny)
Realizacja nagrań muzyki: Krzysztof Sztekmiler, Wojciech Lemański
Dźwięk: Michał Kosterkiewicz
Montaż: Teresa Miziołek
Efekty komputerowe: Krzysztof Kijak, Piotr Szyngiera
Kierownictwo produkcji: Elżbieta Stankiewicz
Współpraca realizatorska: Bogdan Malicki, Jolanta Malicka, Dariusz Kalita, Krzysztof Mikuła, Sylwia Nowak, Katarzyna Wasiela, Krzysztof Brzozowski, Janusz Grzelak, Jerzy Podgórski, Jacek Spychalski, Bartosz Beda, Mirosław Sas, Janusz Czubak, Henryk Zastróżny, Kazimierz Królikowski
Producent: Zbigniew Żmudzki
Produkcja: Se-Ma-For Produkcja Filmowa, Agencja Produkcji Filmowej, Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (Warszawa), Partyflex System, Studio Kropka
Laboratorium: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (Warszawa)
ICHTHYS to niekonwencjonalnie opowiedziana, metaforyczna, filmowa przypowieść o wytrwałości oczekiwania, nadziei i spełnieniu. Bohater filmu to mężczyzna w sile wieku. Zjawia się w restauracji, której wnętrze przypomina budowlę sakralną.. Jest tam jedynym klientem. Wita go kelner o twarzy cherubina. Kelner przyjmuje zamówienie po czym wychodzi. Klient oczekuje na jego powrót... Czas mija, pokrywając wszystko patyną starości. Kiedy wreszcie ciągle młody kelner zjawia się z zamówionym daniem, klient sprawia wrażenie martwego...
Partnerzy:
Zapisz sie do RRS feed tego komentarza
Napisane przez Roman Mazanowski, luty 25, 2011
-
- +0
-
-
